زادگاهم

بنیس نام یکی از روستاهای زیبا در استان آذربایجان شرقی است که در دهستان گونی شرقی بخش مرکزی شهرستان شبستر و در ۳ کیلومتری شمال شرقی شهرستان مذکور ، ۶۵ کیلومتری شمال غرب تبریز و در دامنه جنوبی کوههای میشو واقع شده است.

شکل ظاهری روستا از نوع متمرکز بوده و میدان بزرگ روستا در مرکز و مسجد ، حمام عمومی و مغازه ها گرداگرد آن جای گرفته اند و از ضلع جنوبی میدان توسط یک جاده آسفالته به شبستر متصل می شود. مساحت کل روستا حدود ۵۵ هکتار و محدوده تقریبی اراضی کشاورزی و منابع طبیعی آن حدود ۳۹۱ هکتار برآورد می شود. ارتفاع روستا از سطح دریای آزاد ۵۸۰ر۱ متر می باشد.

مهاجرت و تعاملات مردم روستا با شهرهای استانبول ، باکو و تفلیس تا انقلاب ۱۹۱۷ بلشویکی روسیه ، اهالی را در فرهیختگی زبانزد نموده و روستا را یکی از پیشگامان توسعه اجتماعی و فرهنگی در سطح کشور قرار داده است. به نحوی که در سال ۱۳۸۷ بنیس از سوی سازمان یونسکو بعنوان روستای الگوی جهانی معرفی شده است.

جمعیت روستا حدود ۲۰۰۰ نفر می باشد که در فصل تابستان و مناسبتهای ملی و مذهبی چندین برابر می شود. از شخصیتهای مذهبی بنیس ، اسداله داستانی بنیس ، و از شخصیتهای فرهنگی و نویسندگان سرتیپ علی جاویدان ، ابراهیم عادل بنیسی ، و از شعرا به رجب افزودی ( مشهور به خداپرست ) ،  شیخ حسن بالا بنیسی ، نجف بنیسی مشهور به استاد نجیب ، محمد کشکلانی مشهور به صمد بنیسی ، عباس علی محمدزاده مشهور به شاطر عباس بنیسی ، مخلصی بنیسی مشهور به شیخ قباد ، عاشیق یعقوب چوپانیان و همچنین مرحوم مصیب درخشانی بنیس ، مرحوم حاج یوسف جاویدان و مرحوم حاج نجف بیاضیان از خیرین بنام آن در سطح کشور می باشند.

بنیس به صورت کلی به دو محله پایین و بالا ( پایین میدان و بالای میدان ) تقسیم می شود که هر محله نیز با اسامی خاصی نام گذاری شده است. دیه باشی بالاترین ( شمالی ترین ) محله روستا است. ” دیه ” نام قناب پرآبی است که از دل کوه میشو سرچشمه گرفته و تا بالای روستا جریان داشته و مظهر آن به نام ” دیه باشی ” معروف است. یکی از کوچه های بن بست همین محله زادگاه خانوادگی اینجانب است.

” رحیم لو ” یا ” رحیم لی ” به معنی منسوب به رحیم ، که نام جد بزرگ خاندان است. کربلایی عبداله جد خاندان مشهور است که ۴۰ بار با اسب به عتبات عالیات سفر کرده اند. حسن پدربزرگ خانواده دارای دو دختر و دو پسر به نام های رقیه ، مرحمت ، قدرت و فرامرز است.

فرامرز صاحب ۱۰ فرزند است ( پنج دختر و پنج پسر ) و من پنجمین فرزند این خانواده هستم.

مروری بر گذشته

در تاریخ دوم خرداد ماه سال ۱۳۵۰ به دنیا آمدم. آن زمان در روستای ما مهد کودک بسیار با صفایی وجود داشت. در سال ۱۳۵۶ به مهد کودک رفتم. معلم بسیار خوبی داشتم. در سال ۱۳۵۷ وارد مدرسه ابتدایی درخشانی بنیس شدم. همان سالی که به دلیل انقلاب ،  چند ماهی مدارس تعطیل شد. یادش به خیر آقای آبالو از تبریز می آمدند برای تدریس ، به شدت شیفته تیم تراکتورسازی بودند. دوره راهنمایی را در مدرسه راهنمایی سردار ملی  و دوره متوسطه را در دبیرستان درخشانی بنیس به پایان بردم. ( سال ۱۳۶۸ ) همان سال در کنکور سراسری شرکت و در رشته مدیریت در دانشگاه تهران با رتبه خوبی پذیرش شدم. در اواسط تحصیل ( سال ۱۳۷۰ ) بیماری مادر دوره بسیار سختی را رقم زد و فوت ایشان در سال مهر ماه ۱۳۷۱ تلخ ترین خاطره زندگی ام شد. در سال ۱۳۷۲ در بازرسی کل نیروی انتظامی دو سال خدمت سربازی را سپری کرده و جهت ادامه کار به جهاد سازندگی برگشتم ( از سال ۱۳۶۹ به صورت پاره وقت مشغول کار بودم ) و در سال ۱۳۷۵ کارمند رسمی وزارتخانه شدم. در سال ۱۳۷۷ وارد دوره کارشناسی ارشد در واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد شده و در سال ۱۳۷۹ دوره را به اتمام رساندم .در سال ۱۳۸۱ ( پس از ادغام وزارتخانه های جهاد سازندگی و کشاورزی ) در وزارت بازرگانی مأمور شده و دوره ای جدید از مسیر شغلی ام شروع شد. در سال ۲۰۰۸ در رشته اقتصاد بین الملل دانشگاه دولتی باکو ثبت نام و در سال ۲۰۱۴ از پایان نامه ام دفاع نموده و موفق به اخذ درجه دکتری از دانشگاه مذکور شدم.